روافض دائم بر این تجمع صحابه زبان اعتراض می گشاید و آنرا توطئه ای علیه حضرت علی علیه السلام جهت غصب خلافت الهی می داند!!

چنانچه به علما و مراجع رافضی بگویی چرا حضرت علی علیه السلام در سقیفه حاضر نشد تا از حق خود دفاع کند؟ در پاسخ می گویند که حضرت علی علیه السلام مشغول تدفین و غسل دادن پیامبر اسلام بوده و داشته به وصیت ایشان عمل می نموده و بنابراین نتوانسته در سقیفه بنی ساعده حاضر شود(و در معقول ترین حالات می گویند ایشان نمی دانستند، که در این صورت مساله علم غیب و سایر قضایا پیش می آید!) و اما سوال ما این است :

چرا امام حسین علیه السلام حج خود را رها کرد و آنرا نیمه تمام گذاشت تا به دعوت مردم کوفه به آنجا برود و به زعم شما خلافت الهی خود را از یزید غاصب پس بگیرد؟!! حضرت علی علیه السلام هم می توانست غسل و تدفین نبی اکرم صلی الله علیه وآله وسلم را رها کند و به سقیفه برود تا از حق الهی خود دفاع کند. آیا فریضه حج، کمتر از غسل پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بود که دیگری نیز می توانست آنرا انجام دهد؟

چنانچه پاسخ دهند که حضرت علی علیه السلام داشته به وصیت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم عمل می کرده است در پاسخ می گوئیم که وصیت و امر الهی در این مهمترین اصل دین(ولایت و خلافت به زعم شما) مهمتر است یا تدفین و غسل دادن بدن پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم ؟!! شما امامت و خلافت حضرت علی علیه السلام را دستوری الهی و بسیار مهم می دانید و حتی فجایعی چون عاشورا و شهادت امامان و غیبت امام زمان و گمراهی مسلمین امروزی را بخاطر همان غصب خلافت در سقیفه می دانید، خوب جلوگیری از به وجود آمدن این همه انحرافات در اسلام ، مهمتر بوده یا غسل دادن پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم ؟!!! آیا هیچکس دیگر در آنجا نبود که پیامبر را غسل کند؟

ما می دانیم که جسد پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم پس از سه روز دفن می گردد و بنابراین حضرت علی علیه السلام می توانسته براحتی به سقیفه برود و سپس برای غسل و تدفین پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بازگردد.

حتی حضرت علی علیه السلام می توانسته لااقل یک نایب از جانب خود به سقیفه بفرستد تا از حقش دفاع کند یا حتی خود به سقیفه می رفت و یک نایب در خانه پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم می گذاشت، ولی هیچکدام از این کارها انجام نشده است.

امام حسین علیه السلام حج خود را رها می کند، حج که عبادت و عملی فردی است، ولی تدفین پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم را دیگران نیز می توانسته اند انجام دهند.

به عقیده رافضیان، حضرت علی علیه السلام مجهز به علم غیب بوده و بنابراین به راحتی و از قبل می توانسته متوجه توطئه صحابه شود و با تدبیری هوشمندانه و با استفاده از امدادهای غیبی و علم بی نهایت ولایت و کمک فرشتگان و کرامات و معجزات بیشمار و داشتن علوم گذشته و آینده، جلوی غصب خلافت الهی در سقیفه را بگیرد و چنانچه علمای رافضی طبق معمول بگویند که امام، همه جا به علم غیب خود رجوع نمی کند!!(یک طنز عجیب!) در پاسخ می گوئیم می شود بفرمائید چه جایی مهمتر از اینجا می باشد؟!! چطور امام زمان شما در وسط بیابان برای یک نفر شیعه ظاهر می شود؟!! و یا امامان دیگر برای یک نفر شیعه انواع کارها و معجزات عجیب را انجام می دهند؟!! ولی در جایی به این مهمی که خلافت برای همیشه غصب می شده و باعث فجایعی چون عاشورا و شهادت امامان و گمراهی امت اسلامی می شده، می بینیم که حضرت علی علیه السلام از علم خود استفاده نکرده؟!! آیا لطیفه ای به این بامزگی شنیده بودید؟!!!! شما فقط سه پاسخ دارید یا بگویید حضرت علی نمی دانسته که علم غیب و عصمت منتفی می شود(ضمنا این سئوال پیش می آید که چطور ابوبکر و عمر که کنار علی بودند فهمیدند؟) و یا بگویید می دانسته ولی نرفته که می فهمیم خلافتی در کار نبوده! یا اینکه بگویید شستن جسد پیامبر اسلام(که صدها نفر دیگر برای اینکار صف کشیده بودند!) مهمتر بوده که من فکر نمی کنم در عصر حاضر، مغز مردم چنین پاسخهایی را قبول کند!

منظور از مردم در این آیه همان دو نفری هستند که روافض دائما به آنها اشاره دارند، یعنی ابوبکر و عمر[1]، مردمی که پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم نباید از آنها می ترسیده و باید خلافت علی را صریحا به ایشان می گفته در واقع فقط ابوبکر و عمر بوده اند و بس!! اینرا نیز به بقیه لطایف بامزه رافضی ها اضافه کنید.

[1] تازه ابوبکر و عمر به خاطر اسلام آوردن از قبایل خویش مطرود شده بودند و عمر عموی خود را کشته بود و قبیله و طرفداری نداشته و ابوبکر نیز همچنین.

هر موقع پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم خطایی داشته توسط وحی الهی متذکر می شده است[1]، ولی واضح است که چنین چیزی مد نظر علمای شیعه نیست و ایشان پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و حتی امامان خود را کاملا معصوم از هر خطا و سهوی می دانند و در این عصمت نیازی به وحی نمی بینند!!

[1] آیات قرآنی گواه این امر هستند، همچون آیات ابتدایی سوره عبس و تحریم و یا سوره توبه آیه 43 و سوره احزاب آیه37 و سوره کهف آیات 23 و 24 و سوره توبه آیه113

و از نامة 63 نهج البلاغه و تواريخ معلوم مي‌شود که آن حضرت أبوموسي أشعري را عامل کوفه قرار داده در حالي که ابوموسي(به عقیده خود شما) هم منافق در آمد و هم با حضرت مخالفت کرد و از نامة 61 نهج البلاغه و تواريخ معلوم مي‌شود که آن حضرت کميل بن زياد را عامل هيت قرار داد در حالي که او مقاومت نکرد و شهر هيت را تسليم دشمن نمود، و حضرت او را مذمت کرده است. و از نامة 44 نهج البلاغه و تواريخ معلوم مي‌شود که حضرت زياد بن ابيه را عامل بر فارس قرار داده و اشتباه نموده است. و از نامة 43 نهج البلاغه معلوم مي‌شود که مصقلة بن هبيرة را عامل اردشير قرار داده و او خائن در آمد. و از نامة 41 نهج البلاغه و رجال و تواريخ معلوم مي‌شود در تعيين ابن عباس اشتباه نموده است و همچنين طبق تمام تواريخ قيس بن سعد بن عبادة را که حاکم او بر مصر بود معزول نمود و بواسطة عزل او و نصب محمد بن ابي بکر، مصر سقوط کرد و معلوم شد حضرتش اشتباه کرده و نبايد به سخن نمامين گوش مي‌نمود. و حضرت علی علیه السلام در صحیفة علویه دعای سوم ماه و در دعای کمیل و دعای صباح و چند دعای دیگر فرموده : «اللهم اغفر لي الذنوب التي تنزل البلاء، لا تفضحني بخفي ما اطلعت علیه من سري و لا تعاجلني بالعقوبة علی ما عملته في خلواتي من سوء فعلي و إسائتي و دوام تفریطي و جهالتي و کثرة شهواتي و غفلتي، اللهم اغفر لي خطایاي و عمدي و جهلي و هزلي و جدي فکل ذلك عندي، أبیت إلا تقحما علی معاصیك و انتهاکا لحرماتك و تعدیا لحدودك، الحمد لله الذي ستر عیوبي و لم یفضحني بین الناس، فبئس المطیة التي أمتطت نفسي من هواها، و معصیتي کثیرة، و لساني مقر بالذنوب، و أعوذبك أن تحول خطایاي أو ظلمي أو إسرافي علی نفسی و اتباع هواي و استعمال شهوتي دون رحمتك و برك، الهي سترت علي في الدنیا ذنوبا و لم تظهرها للعصابة و أنا إلی سترها یوم القیامة أحوج و قد أحسنت بي إذ لم تظهرها للعصابة من المسلمین فلا تفضحني بها یوم القیامة علی رءوس العالمین، و استر علي ذنوبي، إلهي لو لا ما قرفت من الذنوب ما فرقت عقابك، ألقني السیئات بین عفوك و مغفرتك، قد أصبت من الذنوب ما قد عرفت و أسرفت علی نفسی بما قد علمت، أوقرتني نعما و أوقرت نفسي ذنوبا، أذکر لك فاقتي و مسکنتي و میل نفسي و قسوة قلبي و ضعف عملي، حاجتي إلیك اللهم العتق من النار». حضرت سجاد در صحيفة سجاديه دعاي 34 مي‌فرمايد : «کم نهي لك قد أتيناه و سيئة اکتسبناها». و در دعاي دهم فرموده : «اللهم إن الشيطان قد شمت بنا إذ شايعناه علي معصيتك»، و در دعاي 52 فرموده : شهواتي حرمتني يعني، شهواتم مرا بي‌بهره ساخته، و در دعاي 41 فرموده : «لا تعلن علي عيون الملأ خبري»، «أخف عنهم ما يکون نشره علي عارا»، و در دعاي 25 و 16 فرموده : «أعذني و ذريتي من الشيطان الرجيم، سلطته منا علي ما لم تسلطنا عليه منه»، «و من أبعد غورا في الباطل و أشد إقداما علي السوء مني حين أقف بين دعوتك و دعوة الشيطان فأتبع دعوته»، يعني، …… هنگامي که بين دعوت تو و دعوت شيطان بايستم دعوت شيطان را مي‌پذيرم. حضرت علي بن الحسين علیه السلام  در دعاي 32 صحيفة سجاديه فرموده : «کثر علي ما أبوء به من معصيتك»، يعني، بسيار است معصيت تو بر من که اقرار مي‌کنم، و فرموده : «اللهم إنك أمرتني فترکت و نهيتني فرکبت» يعني، خدايا تو مرا امر نمودي پس سر باز زدم و نهي نمودي، پس بجا آوردم، و فرموده : «کبائر ذنوب اجترحتها» يعني، گناهان عظيمي که مرتکب شدم، و در دعاي رمضان از خدا خواسته که : «تطهرنا به من الذنوب» و قابل توجه است که عبدالله بن عباس که از یاران نزدیک امام بوده برای او قائل به عصمت نبوده است و در مورد طریقه عزل معاویه با حضرت علی علیه السلام  مخالف بوده، و به حضرت علی پیشنهاد می دهد که معاویه را نگه دار و پس از آرام شدن مملکت او را عزل کن (تاریخ طبری ج 6 ص 3089) که حضرت علی قبول نمی کند و در پاسخ می گوید: بر تو است که رای خود را به من بگویی، و من باید پیرامون آن بیندیشم، آنگاه اگر خلاف نظر تو فرمان دادم باید اطاعت کنی. (نهج البلاغه حکمت 321).
شما در مقابل این مطالب دوباره دست به تاویل زده و می گویید: امام در خیلی از امور مشورت می کرده است، و نظر بقیه را اجرا می کرده که در بعضی اوقات نتیجه آن خیانتکار شدن بعضی از والیان می شده است چون امام همیشه از علم غیب خود استفاده نمی کرده است!!! و در شرایطی مجاز به استفاده از آن نبوده است!!! در جواب می گوئیم: پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم طبق آیات بسیاری از قرآن مثل اعراف/ 188 علم غیب نداشته است، و در همین آیه آمده که اگر علم غیب داشتم حتما از آن استفاده می کردم، حال چگونه است که حضرت علی علم غیب داشته ولی استفاده نکرده؟! و علم غیبی که از آن استفاده نشود و به کار حکومت و مردم نیاید چه فایده ای دارد؟! اگر به قول شما حضرت علی از علم غیب خود استفاده نکرده و در نتیجه باعث خیانتکار شدن والیان و سست شدن و انحراف حکومت اسلامی شده، پس فرق او با دیگر خلفا در چیست؟! شما آنها را نیز فاقد علم غیب می دانید و می گوئید: صلاحیت حکومت را نداشته اند و باعث انحراف اسلام شده اند، پس هیاهوی شما برای دادن خلافت به علی چیست؟! یا می گویید: حضرت علی فرموده: خود را مصون از خطا نمی دانم مگر آنکه خدا مرا حفظ کند، و البته خداوند او را حفظ می کرده چون او دارای عصمت بوده است!!! در جواب می گوئیم: این در مورد همه صدق می کند و خداوند هر کس را که حفظ کند از خطا مصون خواهد ماند، و اگر حضرت علی دارای عصمت بود و به هیچ عنوان خطایی نمی کرد، دیگر گفتن این جمله بی معنا بود که به من مشورت دهید چون خود را مصون از خطا نمی دانم مگر اینکه خدا مرا حفظ کند، و این جمله را کسی می گوید که ممکن است خطا بکند و به مشورت نیاز داشته باشد.

آیاتی چون سوره آل عمران آيه 176 و سوره نحل آيه 127 و سوره مائده آيه 41 و سوره انعام آيه33 و سوره فرقان آيه 41 و سوره لقمان آيه23 و سوره طه آيات 77/67/68/46/21 و سوره الشعراء آيه 12 و سوره نمل آيه 10 و سوره قصص آيات/25/31 و سوره عنكبوت آيه 33 و سوره ذاريات آيه 28 و سوره آل عمران آيه 139. ضمنا در جواب نمی توانید بگویید که مثلا پیامبر اسلام و همینطور پیامبران دیگر بخاطر هدایت نشدن کافران و برای پیشرفت نکردن دین الهی اندوهناک شده اند، چون اولا: حضرت ابوبکر نیز برای پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و در واقع برای اسلام اندوهناک شده است و چطور شما در همین آیه ان الله معنا یعنی خدا با ماست(با پیامبر اسلام و ابوبکر) را نمی بینید؟ از کی تا به حال همراهی خداوند با افرادی بی ایمان و ترسو و ظالم و غاصب خلافت بوده است؟!! ثانیا: در آیات دیگری چون آیات سوره طه و یا سوره نمل/10 و قصص/25/31 که در مورد حضرت موسی هستند و سوره ذاریات/28 که در مورد حضرت ابراهیم است، ترسیدن تنها بخاطر چنین مواردی نبوده، بلکه حتی بخاطر جان بوده است (همچون مار شدن عصای حضرت موسی و ترسیدن وی )

شما در مناظرات خود دائم به این نکته اشاره دارید که چون دلائل ما از کتب خود اهل سنت است پس آنها باید قبول کنند، ولی چرا در اینجا ناگهان خلاف این شیوه عمل می کنید؟! آقایان عزیز : 90% مفسرین و علمای شیعه، شخص مورد نظر در این آیه را همان ابوبکر و خلیفه اول دانسته اند نه ابوبکری دیگر، چرا در اینجا به مطالب کتب خودتان توجهی ندارید و دست به اکتشاف و اختراع می زنید؟! و در برابر آن همه اخبار متواتر به یک خبر واحد از صحیح بخاری اشاره می کنید که چون ابوبکر در قبا پیشنماز بوده پس در غار نبوده، پس چرا نباید این ابوبکر یک ابوبکر دیگر بوده باشد؟

بحث بر سر خود آیات قرآن به تنهایی است و بس، تعداد رکعات و برخی از احکام در قرآن نیستند و اینها فروع دینی هستند که اصلا ذکر نشده اند و مسلما برای فهم آنها باید به احادیث صحیح و سنت رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم مراجعه کنیم، امر به نماز در قرآن آمده و هرکس معنایش را می فهمد و البته تعداد رکعاتش ذکر نشده و برای فهم آن باید به سنت رجوع کنیم، اینها در واقع آیات معدودی مربوط به احکام و غیره هستند که توسط پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در سنت توضیح داده شده اند و البته ربطی به غیر قابل فهم بودن آیات قرآن ندارند، پس این دلیل شما مردود است. خطاب آیات الهی، ناس(مردم) هستند و بهره گیری از عقل توسط دارندگان آن(یعنی همین عقل معمولی که اکثرا از آن برخوردارند) و جایی خطاب با امام یا حتی علما نیست، پس چرا مردم و عوام و امت اسلامی را برای فهم قرآن و عمل به آن قادر نمی دانید و هدایت را مستلزم وجود اهل بیت و امامی معصوم می دانید؟!! مراجع شما به آیه لتبین للناس(سوره نحل آیه 44 ) نیز اشاره دارند، یعنی اینکه به پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم امر شده آیات را برای مردم تبیین کند و این را نشانه غیر قابل فهم بودن قرآن می دانند. در پاسخ می گوییم تبیین دو معنا خواهد داشت، یکی همان ابلاغ و رساندن وحی است که در آیات متعددی به پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم امر شده که آیات را برای مردم بیان و ابلاغ کند و دیگر اینکه این دستورات الهی و آیات را بطور عملی برای مردم انجام بده تا ببینند و یاد بگیرند، پس این نیز ربطی به قابل فهم نبودن قرآن ندارد. خود آیات قرآن را مردم می فهمیده اند و پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم نیز در مقابل چشمان ایشان آن دستورات را بصورت عملی انجام می داده تا یاد بگیرند. ضمنا اگر معنای تبین، تفسیر و توضیح باشد(بنا به اعتقاد شما) پس طبق همین آیه فقط پیامبر اسلام حق تفسیر قرآن را دارند نه امام و آخوند و مراجع و….، در ضمن آیات دیگری نیز حاکی از آسان بودن و قابل فهم بودن قرآن دارند که نشان می دهند قرآن نیازی به امام ندارد، آیاتی چون: وَلَقَد یَسرنا القرآن لِلذِّكْرِ فَهَل مِن مُّدَّكِرٍ، و قطعا قرآن را براى پندآموزى آسان كرده‏ايم پس آيا پندگيرنده‏اى هست(القمر/17)

چطور پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم به عیادت آن شخص یهودی رفت که هر روز بر سرش آشغال می ریخت؟ و در مقابل راهش خار و خاشاک قرار می داد تا موجب آزار و اذیت فراوان شود و حتی به هنگام عیادت، آن یهودی روی خود را از پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بر می گرداند ولی پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم مجددا مقابل روی او می رود تا بالاخره آن شخص تحت تاثیر اخلاق والای پیامبر اسلام قرار می گیرد، پس آیا این دختر همان پیغمبر است که آخوندهای رافضی معرفی می کنند؟ به فرض اینکه ابوبکر و عمر خطایی هم کرده باشند، آیا آن یهودی نسبت به خود پیامبر اسلام ظلم نکرده بود؟ آیا ظلم به پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم مهم نیست؟ پس به فرض اینکه ابوبکر و عمر خطایی کرده بودند، آیا می بایست با ایشان اینگونه برخورد شود؟آیا باید جواب سلامشان داده نشود و از ایشان روی برگردانده شود؟!! مگر اهل بیت در رفتار همچون خود پیامبر اسلام نیستند؟!! پس چرا در اینجا از زمین تا آسمان تفاوت دارند؟!! چنانچه فردی بی اطلاع اینگونه روایات را بخواند از حرکات فاطمه بیزاری خواهد جست و از فروتنی شیخین خشنود می شود و البته فاطمه و اهل بیتی که ما می شناسیم، اینگونه نبوده اند و افرادی بسیار پرهیزکار و فروتن بوده اند( باز متذکر می شوم، اهل بیتی که ما می شناسیم و نه شما)

سوال اینجاست که شما با استناد به این آیه قصد تخریب شخصیت ابوبکر و عمر را دارید در صورتیکه همین آیه نیز در تضاد با عقاید شماست، مگر در ابتدای آیه نیامده: یا ایها الذین آمنوا(ای کسانیکه ایمان آورده اید)؟!! پس خطاب با مومنین و اهل ایمان است، پس ابوبکر و عمر از اهل ایمان و مومن بوده اند[1]، بر خلاف تصور کسانیکه آنها را منافق و ظالم و غاصب خلافت می دانند.

[1] آری، ابوبکر و عمر از بهترین مومنین بوده اند، تا کور شود هر آنکه نتواند دید.

طبق این عقیده سوال ما این است که چرا حضرت فاطمه از آن شخص نابینا رو می گیرد؟ و مگر از شخص نابینا هم رو می گیرند؟ و البته این عمل فاطمه هیچ مبنای شرعی نداشته و ندارد و از شخص بینا رو می گیرند نه از اشخاص کور و نابینا.(فراموش نکنید صحبت تنها بر سر شرعی نبودن این اعمال است، وگرنه منکر نیستیم که چنین اعمالی نشانه پرهیزکاری بسیار است و البته رافضیان قصد دارند آنرا تنها به حضرت فاطمه محدود کنند)

حضرت علي علیه السلام فرموده: «هر كس را از آنكه دوست اوست مي‌شناسند»(نهج البلاغه نامه69)

سوال اینجاست که طبق این احادیث چنانچه ما بخواهیم از دیدگاه آخوندهای رافضی به یاران پیامبر اسلام نگاه کنیم، مسلم است که ایشان از بدترین و ظالمترین و غاصبترین انسانها خواهند بود و بنابراین و نعوذبالله خود شخص پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم نیز دارای چنین صفاتی بوده است، پس آیا وقت آن نرسیده که در عقایدتان تجدید نظر کنید؟(البته اگر آخوندها بگذارند)

کسانی چون حضرت علی، فاطمه زهرا، ابوذر، سلمان، عمار و مقداد، مگر ایشان در اطراف حضرت علی تجمع نکرده بودند؟ چرا مردم به آنها توجهی نکردند؟ سوال دیگر اینکه شما از طرفی ابوبکر و عمر را جزء افراد بی اهمیتی می دانید که دائماً مورد توبیخ و سرزنش پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بوده اند، ولی در اینجا ناگهان آنها را جزء خواص می کنید، شما باید تکلیف ما را روشن کنید، ابوبکر و عمر جزء یاران نزدیک و از خواص بوده اند یا جزء افراد بی اهمیت؟ علمای شما علی و فاطمه را بالاترین و مهمترین خواص می دانند و به سفارشات دائم پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در مورد ایشان اشاره دارند، پس چرا مردم به سمت ایشان نرفته اند؟ فراموش نکنید که نمی توان گفت خود مردم مقصر بوده اند، چون بحث پیرامون کسانی است که به زعم شما این مردم را گمراه کرده اند. در ضمن باید گفت طبق این نظریه، پس هم اکنون نیز که جامعه شما مملو از فساد و انحراف است در واقع مقصر اصلی آخوندها و مراجع تقلید و رهبران و علمای خودتان هستند، چون اینها کسانی هستند که مردم از ایشان پیروی می کنند.

علی بن الحکم عن هشام بن سالم عن ابی عبدالله علیه السلام قال: ان القرآن الذی جاء به جبرئیل الی محمدصسبعة عشر الف آیة (اصول کافی، ج2، ص634) یعنی امام صادق فرمود: قرآنی که جبرئیل برای پیغمبر اسلام آورد هفده هزار آیه بوده است.[1]مطالب دیگری نیز از علمای خودتان و از کتب خودتان مبنی بر تحریف قرآن به شرح زیر:(فراموش نکنید هر جوابی بدهید که مثلا اینها دروغ هستند و سند صحیحی ندارند و به ائمه نسبت داده شده اند و مورد اتفاق و اجماع علمای ما نیستند، همین جوابها را نیز مخالفین شما در خصوص مطالب کتب خود، به شما خواهند داد):

اول_ فضل بن شاذان نیشابوری متوفای سال (260هـ) در کتابش (الایضاح 112-114) می‌گوید: باب در بیان آنچه از قرآن از بین رفته است. و او برای اثبات مدعای خود روایاتی از اهل سنت آورده – که با توجیه نادرست آن – کوشیده ناقص بودن قرآن را ثابت کند، و نوری طبرسی تأکید کرده که معتقد به تحریف قرآن است.

دوم_ فرات بن ابراهیم کوفی از علمای قرن سوم هجری با سند خودش در تفسیرش روایت کرده که ابو جعفر این آیه را این گونه می‌خواند: «إن الله اصطفی آدم ونوحا وآل ابراهيم (وآل محمد) على العالمين».

و چند آیه به همین صورت آورده است (1/78).

سوم_ عیاشی از علمای قرن سوم در تفسیرش در (1/12، 13، 47، 48).

چهارم_ قمی استاد کلینی در تفسیرش در (1/5، 9، 10).

پنجم_ کلینی در اصول کافی (1/413) روایات زیادی برای اثبات تحریف قرآن آورده است، از آنجمله: (8، 23، 25، 26، 27).

ششم_ ابو القاسم علی بن احمد کوفی متوفای (352 هـ) ابوبکر را متهم کرده که او از ترس آن که کارشان خراب نشود همه قرآن را جمع آوری نکرد. این را در کتاب الاستغاثة من بدع الثلاثة (1/51-53) ذکر کرده است.

هفتم_ محمد بن ابراهیم نعمانی در قرن پنجم ناقص بودن قرآن را در کتاب الغيبة ذکر کرده است.

هشتم_ ابو عبدالله محمد بن نعمان، ملقب به مفید متوفای سال (413 هـ) در کتابش أوائل المقالات می‌گوید: (می‌گویم: روایات و اخبار بسیار زیادی از امامان هدایت از فرزندان پیامبر اکرم ص آمده که شاهد و گواهی است بر اختلافاتی که در قرآن است، و بر آنچه برخی از ظالمان از جمله حذف کردن و بریدن برخی آیات در آن انجام داده اند….).

نهم_ ابو منصور احمد بن علی بن ابی طالب طبرسی از علمای قرن ششم در کتابش (الاحتجاج 1/240-245-249) ادعا کرده که قرآن کم شده است.

دهم_ ابو الحسن علی بن عیسی اربلی (متوفای 692 هـ) در کتابش (كشف الغمة في معرفة الأئمة 1/ 319).

یازدهم_ فیض کاشانی (متوفای 1091) در تفسیرش (الصافی) در اول تفسیر می‌گوید: (اما اینکه در قرآن با چیزهایی برخورد می‌کنی که درست به نظر نمی‌آیند، (پس از آوردن سوره/نساء: 3 بدینصورت نوشته. رفتار عادلانه با یتیمان تشابهی با ازدواج با زنان ندارد، و بلکه منافقان مطالبی را از وسط حذف کرده‌اند و بیش از یک سوم قرآن را کم کرده‌اند).

و این گونه کاشانی به دروغ بستن بر خدا ادامه می‌دهد. (ورقه 17-18).

دوازدهم_ محمد بن حسن حر عاملی (متوفای 1104 هـ) در کتابش (وسائل الشيعة 18/145).

سیزدهم_ محمد باقر مجلسی (متوفای 111 هـ)، کتابش (بحار الانوار) را پر از روایاتی کرده که تأکید می کنند قرآن ناقص است. همچنین روایات زیادی در کتابش مرآة العقول 12/525 آورده که قرآن ناقص است.

چهاردهم_ نعمة الله موسوی جزائری (متوفاي 1112 هـ) در کتابش (الأنوار النعمانية 2/360-364).

پانزدهم_ یوسف بن احمد بحرانی (متوفای 1186‍ در کتابش (الدرر النجفية 294-296).

شانزدهم_ در کتاب کلینی (کتاب الحجه) (باب ذکر الصحیفه و الجفر و الجامعه و مصحف فاطمه) (1/239-241) آمده است: از ابی بصیر است که می‌فرماید: بر ابی‌عبدالله علیه السلام وارد شدم، سخن به درازا کشید و در پایان ابوعبدالله گفت: «همانا مصحف فاطمه علیها السلام نزد ماست، و شما چه می‌‌دانید از مصحف فاطمه؟ گفتم یا اباعبدالله مصحف فاطمه چیست؟ فرمود: سه برابر قرآن شماست، به خداوند سوگند حرف واحدی از قرآن شما در آن نیست).

باز در همان کتاب (کتاب الحجه) آمده است (به راستی هیچ کسی جز امامان شیعه قرآن را تماماً جمع ننموده است) (1/228):

جابر الجعفی می‌گوید: از اباجعفر علیه السلام شنیدم: «هر کسی که ادعا کند تمام قرآن را بدان منوال که نازل شده جمع‌آوری نموده، به راستی کذّاب است و هیچ کس جز امام علی علیه السلام و ائمة پس از ایشان قرآن را به صورت منزلش جمع‌آوری ننموده است).

و باز روایت می‌کند (2/633) البته روایتی مکذوب از امام جعفر صادق، که ایشان قرآن حضرت علی علیه السلام را بیرون آورده و فرمودند: (هنگامی که امام علی علیه السلام از کتابت قرآن فارغ گشت، آن را بر مردم عرضه نمود، و به مردم گفت: این کتابِ خداوندِ عزّ و جلّ است، من آن را همانطوری که بر پیامبر اعظم نازل شده در دو لوح گرد آورده‌ام. مردم بدو گفتند: کتابی که نیز در دست ماست مصحف جامع قرآن حکیم است و ما را به مصحف شما نیازی نیست. امام گفت: به خدا سوگند پس از امروز دیگر شما آن را نمی‌یابید و تنها بر من بود که شما را از آن آگاه نمایم که شاید آن را بخوانید!!!)

کلینی روایات دیگری نیز مبنی بر تحریف قرآن دارد، نگاه کنید به کتاب الحجه: (1/412، 414، 416، 417، 422، 424، 425)

هفدهم_ قمی در مقدمة تفسیر خویش (1/5) (نجف 1386 ه‍( می‌گوید: «قرآن دارای آیات ناسخ و منسوخ است، قسمتی از آن آیات محکمه و قسمتی هم متشابهه می‌باشد و در قرآن نیز آیاتی وجود دارد خلاف آنچه که خداوند نازل فرموده است!!! و در مقدمة کتابش (1/10) می‌گوید: «آنچه که خلاف قول خداوند متعال است این آیه است: (كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ المُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللهِ) {آل عمران:110} ابوعبدالله به قاری این آیه گفتند: آیا خیر امت اقدام به کشتن امیرالمؤمنین و حسین‌بن علی می‌کند؟ به ابوعبدالله گفته شد، پس چگونه نازل شده‌ است، ابن رسول‌اللهص ؟ فرمود: این‌طور نازل شده، (كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ) و باز فرمود: «اما آنچه که از قرآن برداشته شده این است: {لکن اللهَ یشهدُ بما انزل الیکَ فی علّی} ترجمه: (و خداوند گواه است بر آنچه به تو نازل شده ای پیامبر در مورد علی) و باز خداوند می‌فرماید: {یا ایها الرسول بلّغ ما أنزل الیک من ربّک فی علی} ترجمه: (ای پیامبر آنچه در مورد علی بر تو نازل گشته ابلاغ نمایید).

برای اطلاع بیشتر در این رابطه رجوع کنید به تفسیر قمی در این مواضع (1/84، 211، 360، 389) (2/117، 125). و حتی در آیه‌الکرسی نیز به اثبات تحریف می‌پردازد.

هجدهم_ در تفسیر الصافی، کاشانی[2] در مقدمة ششم تفسیرش (ص 10) (تهران) از مفسّر بزرگی نقل می‌کند که او نیز یکی از مشایخین بزرگ و مفسّر به نام شیعه است و می‌گوید: «در تفسیر خویش از ابی‌جعفر ذکر می‌کند که: اگر در قرآن مطالب زائد و نقصان روی نمی‌داد صاحب حجّت بر ما مخفی نمی‌گشت، و اگر قائم بپاخیزد قرآن او را تصدیق می‌نماید. و همچنین در مقدمة کتابش (ص 11) از تفسیر عیّاشی و او نیز از ابی‌عبدالله علیه السلام روایت می‌کند که: «اگر قرآن بدان شیوه که نازل شده قرائت می‌شد دو اسم را در آن می‌یافتیم». و در همان مقدمه باز می‌گوید (ص 14): «مجموع آنچه که از اخبار و روایات منقوله از طریق اهل بیت به ما رسیده این نکته را می‌رساند که؛ به راستی قرآنی که در میان ماست کامل و تمام نیست، همانطوری که بر محمدص نازل گشته. بلکه برخی از مطالب آن خلاف آنچه هست که نازل شده، و برخی نیز تغییر و تحریف یافته، و مطالب زیادی نیز در میان آن حذف شده است. از آن جمله اسم علی در بسیاری جاها و لفظ آل محمد در بیشتر از یک بار، و همچنین اسامی منافقین در جاهایی خاص، و چیزهای دیگر، و این قرآن به آن ترتیبی نیست که خدا و رسول از آن خشنود هستند». و باز در (ص 14) می‌گوید: و اما اعتقاد بزرگان ما رحمهم الله در این باره: ظاهر آنچه که از امام محمدبن یعقوب کلینی (ثقه‌الاسلام) طاب ثراه برمی‌آید آن است که وی معتقد به تحریف و نقصان در قرآن کریم است. و در این باره روایاتی را در کتاب (کافی) می‌آورد و نیز ملامحسن نه اینکه هیچگونه نقد و اعتراضی در نوشته کلینی ندارد بلکه در اول تفسیرش کلینی را فردی موثق و مطمئن در روایات منقول دانسته است.

نوزدهم_ نوری طبرسی در مقدمه کتاب (فصل الخطاب) اسم چهل نفر از کسانی که گفته‌اند قرآن ناقص است و تحریف شده است را نام برده است، و او از علمای گذشته هیچ کسی را استثناء نکرد به جز چهار نفر (ص 51).

خوب، شما اینهمه حدیث و مطلب دال بر تحریف قرآن در کتب خودتان دارید ولی می گویید به آنها عقیده ندارید، پس چرا اهل سنت باید به برخی از احادیث ضعیف و واحد و جعلی مبنی بر خلافت حضرت علی یا . . . . در برخی از کتب خودشان معتقد باشند؟

[1] جالب است که سند این حدیث نیز صحیح است!!!

[2] ملامحسن و ملقّب به فيض کاشاني يا کاشي

و برای خواننده گرامی لازم به تذکر است که ریشه تاسیس و به وجود آمدن خرافات در تشیع و اصل امامت و وجود غلات شیعی، به این شخص بر می گردد: كسي از امام باقر- عليه السلام- روايت ميكند كه فرمودند: «عبدالله بن سبا مدعي نبوت بود، و عقيده داشت كه نعوذبالله اميرالمؤمنين خودش خداست، وقتي به اميرالمؤمنين خبر رسيد او را فراخواندند، و در مورد از وي پرسيدند، اعتراف كرد و گفت: آري، تو خدايي، در دلم آمده است كه تو خدايي و من پيامبرم، اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: هلاكت برتو باد، شيطان ترا مسخره كرده است، مادر مرده! فورا برگرد و توبه كن، وي انكار كرد، او را زندان كردند و سه روز به او مهلت دادند كه توبه كند ولي توبه نكرد، بنابراين اميرالمؤمنين او را به آتش انداختند و فرمودند: شيطان او را فريب داده بود، و چنين كفرياتي را در دلش وسوسه مي كرد»(رجال كشي1/70) و از امام صادق- عليه السلام- روايت است كه فرمودند:«خداوند لعنت كند عبدالله بن سبا را كه در بارة اميرالمؤمنين -عليه السلام- ادعاي ربوبيت ميكرد، و به خدا سوگند كه اميرالمؤمنين- عليه السلام – جز بندة فرمانبرداري براي خدا نبود، هلاكت باد بركسي كه برما دروغ مي بندد، عده ای درباره ما چيزهايي را ادعا ميكنند كه خودمان دربارة خود ادعا نكرده ايم، از آنان بيزاريم و به خدا پناه مي جوييم» (رجال كشي 1/71) مامقاني مي گوید:«عبدالله بن سبا كسي است كه به كفر بازگشت و اظهار غلو نمود و مي گوید:"غالي مطعوني است كه اميرالمؤمنين او را با آتش سوزاند، وي معتقد بود كه علي -عليه السلام- خدا و خودش پيامبرست»(تنقيح المقال ج2 / 183-182) نوبختي مي گوید:«سبائيها به امامت علي قائل بودند، و اعتقاد داشتند كه امامت فرض است و از سوي خدا تعيين مي گردد، آنها پيروان عبدالله بن سبا هستند، ابن سبا از كساني بود كه بر ابوبكر و عمر و عثمان و ديگر صحابه آشكارا طعن وارد مي كرد و از آنان بيزاري مي جست و مدّعي بود كه علي-عليه السلام- او را به اين كار مكلف كرده است، اميرالمؤمنين از وي در اين باره توضيح خواستند، او اعتراف نمود، بنابرين دستور به قتلش دادند، مردم سراسيمه پيش اميرالمؤمنين رفتند و گفتند: آيا كسي را ميكشي كه به محبت شما اهل بيت دعوت مي كند و بسوي ولايت شما و بيزاري از دشمنان شما مي خواند، بنابراين او را به مدائن تبعيد كردند» نيز مي گوید: عده اي از اهل علم حكايت كرده اند كه عبدالله بن سبا مردي يهودي بود كه مسلمان شد، و با علي علیه السلام دوستي كرد، او قبلاً، كه هنوز يهودي بود در باره يوشع بن نون كه پس از موسي- عليه السلام- آمد همين مقوله را مي گفت وقتي كه مسلمان شد درباره علي بن ابيطالب علیه السلام نيز چنين ادعائي كرد. او اولين كسي بود كه از فرض بودن امامت علي -عليه السلام -و اظهار بيزاري از دشمنانش سخن گفت از اينجاست كه كساني كه با شيعه مخالفند مي گويند: اصل رفض از يهوديت است»(فرق الشيعة ص 32-44 ) سعد بن عبدالله اشعري قمي در آغاز سخنش از سبائيت مي گوید:« سبائيها پيروان عبد الله بن سبا هستند، او عبدالله بن وهب راسبي همداني است، عبد الله بن خرسي وابن أسود كه از معتمدترين يارانش بودند او را در اين كار ياري كردند، وي اولين كسي بود كه بر ابوبكر و عمر و عثمان آشكارا طعن وارد كرد و از آنان اعلان بيزاري نمود»(المقالات والفرق ص 20) ابن ابي الحديد تصريح كرده كه درحالي كه علي-عليه السلام- خطبه مي خواند عبدالله بن سبا بلند شد و گفت: أنت أنت) تويي تويي، چندين بار اين جمله را تكرار كرد، حضرت علي فرمودند:« نفرين بر تو باد من كيستم؟ گفت:(أنت الله) تو خدايي، دستور دادند كه او را با پيروانش دستگير كنند»(شرح نهج البلاغه ج 5/5) آقاي نعمة الله جزائري مي فرمايد:«عبد الله بن سبا به اميرالمؤمنين گفت: تو الهِ بر حقي، أميرالمؤمنين او را به مدائن تبعيد كردند، او از يهوديت مسلمان شده بود، و مانند آنچه كه به حضرت علي- عليه السلام -گفت در يهوديت به يوشع بن نون و موسي -عليه السلام- مي گفت»(الانوار النعمانية ج 2 /234 ) براي اطلاع و آشنائي بيشتر با ابن سبا مي توانيد به این كتب نیز مراجعه کنید: غارات ثقفي، رجال طوسي، رجال حلي، قاموس الرجال تستري، دائرة المعارف اعلمي حائري موسوم به مقتبس الاثر، الكني و الالقاب از عباس قمي،حل الاشكال بن طاووس، رجال بن داود، تحرير طاووسي، مجمع الرجال قهبائي، نقد الرجال تفرشي، جامع الرواة مقدسي اردبيلي، مرآة الانوار محمد بن طاهر عاملي و مناقب آل ابي طالب از ابن شهر آشوب.

[1] جالب است که ابن سبا وجود ندارد ولی امام زمان وجود دارد و نباید ذره ای در وجودش شک کرد و حتی نائب بر حقش باید ولی امر مسلمین جهان باشد!!!

· عالم شیعه، خطاب به عالم سنی: طبق احادیث موجود در کتب خود شما(اهل سنت)ابوبکر و عمر، ترسو بوده اند، شک داشته اند(منظور شک خلیفه دوم در جریان صلح حدیبیه) متمایل به یهود و یا کفار بوده اند[1] ، با مسلمانها سختگیر و عبوس بوده اند و . . . ولی حضرت علی چنین نبوده اند! پس شما باید شیعه شوید!!!

عالم مسیحی، خطاب به عالم مسلمان :

طبق آیات قرآن خود شما(مسلمانها) پیامبر اسلام : می ترسیده اند(احزاب 37 و مائده 67 به کنایه) متمایل به مشرکین بوده اند(الاسراء 73 به بعد) با مسلمانها عبوس بوده اند(سوره عبس، 1 به بعد)گناهکار و خطاکار بوده اند(غافر/55 ، محمد/19 و فتح/2)ساده دل بوده و فریب می خورده(توبه/43و 61و 48) نسبت به رسالتش یا برخی امور دیگر شک داشته(یونس/ 94 و هود/ 17 به طور کنایه و 109 و سجده/23)انجام دادن عملی بدون اجازه خداوند(توبه 43 و تحریم) امکان لغزش و تردید(هود/12) فراموشکار(انعام/68) و . . . ولی حتی یک مورد و یک نکته از چنین مواردی در خصوص حضرت عیسی علیه السلام در قرآن وجود ندارد، پس شما باید مسیحی شوید!!!!! [2] (قضاوت و نتیجه گیری با عقل و شعور خواننده)

[1] کتاب مسخره تبار انحراف مهار انحراف

[2] 1- البته برخی افراد احمق ممکن است با دیدن این آیات ناراحت شده و در صدد توجیه و سفسطه و بازی با کلمات برآیند ولی برای من اتفاقا همین آیات دلیل حقانیت حضرت محمد(ص) است و راز آنرا عاقلان دانند! گرچه فهم آن نیاز به هوش چندان بالایی ندارد. 2- این موارد استثنائاتی هستند که لازمه ذات بشری است و قطعا هم پیامبر(ص) و هم حضرات ابوبکر و عمر و عثمان وعلی در کل، نه عبوس بوده اند و نه فریب می خورده اند. ولی چون بشر بوده اند به ندرت دچار خطا و اشتباه و فراموشی و سهو و خشم و . . . می شده اند .

[1] آخوندهای رافضی اعمال نیک ابوبکر و عمر را بیان نمی کنند تا مبادا کسی در ذهنش جرقه ای بخورد و بخواهد به دنبال بقیه اعمال نیک ایشان برود و در نتیجه متوجه کلاهی که سرش رفته بشود.

اولا:

اگر این اسامی بلااشکال هستند، پس چرا در سنت نبی اکرم صلی الله علیه وآله وسلم خبری از آنها نیست و می بینیم که نام اکثر صحابه عبدالله یا عبدالرحمن بوده است، چرا کسی عبدالمحمد نبوده است؟ یا حتی در زمان خلافت حضرت علی چرا عبدالعلی نبوده است؟

ثانیا: اگر عبد در عبدالحسین معنای بندگی ندارد، پس عبد در عبدالله چیست و چه معنایی دارد؟

ثالثا: اینکه خدا را به عنوان خدایی و جدا از حسین قبول دارید خیلی بامزه است و ما را به یاد کفار مکه می اندازید که خدا را جدا از بتهای خود قبول داشته اند، مسئله در شیوه بندگی کردن و نداشتن واسطه و پناه نبردن به من دون الله است، در دعا کردن و صدا زدن غیرخدا نیز آن فرد مشرک، الله را جدا از خدایان دیگرش قبول دارد ولی چون صفات خدایی به خدایان خود داده مشرک شده است، پس اگر کسی واقعا خود را بنده خدا بداند نام خود را عبدالحسین نمی گذارد بلکه عبدالله می گذارد، مثل این است که کسی بگوید خدا را قبول دارم ولی نماز نمی خوانم!!!

رابعا: چنانچه منظور شما از عبد فقط نوکری حسین و امامان است باید گفت که این نیز اشتباه است، مگر حسین نوکر می خواهد؟ نوکری حسین یعنی چه؟ هر انسان، شخصیت و مقام خود را دارد و نباید در برابر مخلوقی دیگر خودش را کوچک کند، اگر امام حسین نیز زنده بود به شما می گفت من نیازی به نوکر ندارم و مطمئن باشید که شما را از اینگونه حماقتها باز می داشت. حضرت علی که درود بر روان پاک و اندیشه آگاهش باد می فرمایند : بنده دیگری مباش در حالیکه خدا تو را آزاد آفریده است. پس لعنت بر کسانی که کاملا مخالف اندیشه متعالی آن بزرگوار و به نام او اسلام و انسانیت را به لجن کشیده اند.

خامسا: در مورد معنای کلمه عبد نیز باید آنرا در شرع و در قرآن جستجو کرد و باید دید که بیشتر برای چه منظور بکار رفته است و بیشترین معنای آن چه بوده است؟ مسلم است که عبد بطور شدیدی و تنها به معنای بنده و بندگی کردن است.

نشانه شدت علاقه پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و خداوند به آنها بوده و نه نشانه تنفر! و این است راز آیه عبس و تولی خطاب به پیامبر و یا ایها الذین آمنوا لاترفعوا اصواتکم خطاب به حضرت ابوبکر و عمر.

[1] اینکه در سوره عبس خداوند پیامبر اسلام را توبیخ می کند ریشه در همین راز دارد!